NE HAK ETTİĞİMİZİ BİLMİYORUZ

Benim milletim neleri hak ettiğini bilmiyor.

Bir lokma bir hırka zihniyeti ile yetiştirilmişiz biz. Aza kanaat getirmek öğretilmiş. Yoksa onu da bulamazmışız. Öylesine kanıksamışız ki bunu, sormayı unutmuşuz. “Hak ettiğim bu mu?” diye.

Sabahtan akşama kadar şalvarıyla kapının önünde kuru yerde oturup çiğdem çitlemekten fazlasını hak ediyor oysa benim memleketimin kadını. Güzel giysilerle şık salonlarda oturmayı, sadece çiğdem değil, en güzel yemişleri yemeyi hak ediyor.

Akşama pişirecek makarna, sobada yakacak kömür varsa şükretmeyi değil, doğalgazlı evlerde sıcacık günler geçirmeyi, en iyi yemekleri yemeyi hak ediyor.

Köylüm derede değil, modern banyosunda otomatik makinasında çamaşırını yıkamayı hak ediyor.

Beş kişilik aileye giren bir tek maaşla ayın sonunu getirmeye çalışmayı hak etmiyor benim milletim. Ayrı ayrı her ferdinin kendi gelirinin olduğu, çocuklarının iyi bir eğitim almakta olduğu, müreffeh bir aile olmayı hak ediyor.

Okuluna çamurlu yollarda düşe kalka gitmeyi değil, köy sokaklarının bile pırıl pırıl olduğu bir ülkede yaşamayı hak ediyor benim milletimin çocukları.

Azıcık aşım tasasız başım koca bir yalan! Böyle düşüne düşüne, aza kanaat ede ede çalışmayı, kazanmayı, daha iyi bir yaşam için çabalamayı unutmuşuz.

Köylerimiz akşama kadar kahvehanelerde zaman öldüren erkeklerle dolu. Tek eğlenceleri bu. Neden ben ailemi alıp bir geziye gidemiyorum diye sormuyor bile. Böyle bir ihtiyaç hissetmiyor çünkü. Çünkü öyle öğretilmiş. Fazlasını isteme, bekleme, sorgulama.

Neden hiç olmazsa ayda bir dışarıda yemek yiyemiyorum, neden arada sinemaya, tiyatroya gidemiyorum, neden tatil yapamıyorum değil, neden ayın sonunu getiremiyorum diye bile sormuyorlar. Sadece şükür. Hep şükür.

Koşullar ağırlaştıkça şikâyet edilmiyor da hayattan alışıldık bir şey daha çıkarılıyor. Bugün artık lüks görülmeye başlayan bir peynir türü, yarın erik, öbür gün üzüm. “Gene de şükür. Bunu da bulamayan var. Halimize şükür.”

Peki, yarın ne olacak? Bunları da bulamayınca ne olacak? “Biz bunları mı hak ediyoruz” denmediği sürece maalesef çok daha kötü olacak.

Benim milletim neyi hak ettiğini bilmiyor.

Gelin bunu değiştirelim. Öncelikle sormayı, sorgulamayı öğrenelim. Elimizdekinin fazlasını isteyelim. Bunun için çalışalım, çabalayalım hep birlikte. Çünkü biz çok daha fazlasını hak ediyoruz. Daha iyi yaşamak herkesin hakkı.

Aza kanaat ettikçe fazlası bizden kaçıyor.

Bakın dünyada su geçirmeyen çadırlar varken benim memleketimde depremzede vatandaşlarım gece yarısı yağmur suyu basan çadırlarından fırlayıp geceyi sokakta geçirdi. “Başımızı sokacak yerimiz var ya”  diyorlardı belki de. Kaç kişi sordu neden bizde hâlâ bu çadırlar üretiliyor diye.

Olmuyor. Böyle olmuyor. Daha iyisini isteyelim. Sorgulayalım. Çabalayalım. Kanaat etmeyelim.

Çünkü benim milletim en iyisini hak ediyor. ÇÜNKÜ SİZ EN İYİSİNİ HAK EDİYORSUNUZ