The post HER MUTSUZLUK DEPRESYON MUDUR ? appeared first on Horoz Medya.

The post SORUNLARINIZI TELEFONDA TARTIŞMAYIN ! appeared first on Horoz Medya.

Enfeksiyon Hastalıkları Uzmanı Dr. Mustafa Cihangiroğlu, psikolojinin Covid-19 üzerindeki etkisi hakkında bilgi verdi.Aşının önemine değinen Uzman Dr. Mustafa Cihangiroğlu, “Covid-19 hastalığı açısından aşılamanın gerekliliğini tartışmanın bir anlamı yok. Şunu da bilmek lazım; aşılama bizim Covid-19 virüsüne karşı bir silahımız olmakla birlikte tedbirleri de elden bırakmamız lazım. Aşı, giriş kapısını zorlayan bir düşmanı tutması için arkadan bir destek gibidir. Ama tedbirleri elden bırakırsanız, yüzde 100 koruyuculuk sağlayacaktır, diye bir önlem sayılmaz. Eğer maruziyetiniz fazla olursa korona virüsünü kapmak söz konusu oluyor. Nitekim aşılanıp korona olan hastaları görüyoruz. Korona virüse yakalanan hastaların mutlaka 10 gün içinde rahatsızlığın ilerleyebileceğini düşünerek mutlaka kontrole gitmeleri gerekiyor. Moral bozmamak gerekiyor” diye konuştu.

Psikolojinin, Covid-19 hastalığının seyrine etki ettiğine dikkat çeken Uzm. Dr. Mustafa Cihangiroğlu, “Son zamanlarda yayınlanmış çalışmalarda da psikolojinin Covid-19 hastalığının seyrinde çok büyük bir etkisi olduğunu gösterdi. Biz de bunu görüyoruz. Panik olmayan hastalar, kendini daha sakin ve selim bir şekilde tedavinin devamını sağlayan hastalarda durumlarının daha iyiye gittiğini görüyoruz. O yüzden yapmamız gereken şey, tedbir almak, aşımızı olmak, eğer korona olduysak da bir hafta ile 10 gün içinde mutlaka kontrol tahlillerini yaptırmak. Çünkü hastaların tedavilerinin sağlanması, kontrol altında olmalarına ve genel durumlarını iyi hissetmelerine bağlı” şeklinde konuştu.

İş işten geçmeden önce tedaviye başlamanın hayati önem taşıdığının altını çizen Cihangiroğlu, bu konuda hastaların internet, sosyal medya ya da eş dosttan değil de genel olarak mutlaka rutin kontrol anlamında kendilerini sağlık kuruluşlarına teslim etmelerini önerdi.

İHA

The post PSİKOLOJİNİN COVİD-19’UN SEYRİNDE ÇOK BÜYÜK BİR ETKİSİ VAR appeared first on Horoz Medya.

Son günlerde çevremde çok duyduğum ve benim de tekrarladığım bir şikâyet; hayır diyememek. Buna rağmen kimseye yetememek, takdir görmemek. Hep diyoruz ki,” Her söyleneni yaparken sorun yok, kırk yılın başında bir tek şeye hayır dersem benden kötüsü yok” Siz de pek çok kez duymuş ya da bizzat hissetmişsinizdir.

Peki, bunun suçlusu çevremizdeki insanlar mı yoksa biz miyiz? Şöyle bir düşünelim; istemediği bir şeyi kesinlikle yapmayan, en baştan “hayır” diyen tanıdıklarınız mutlaka vardır.  Onlara ne oluyor hayır dediklerinde? Hiçbir şey değil mi? Belki biraz kızılıyor, belki güceniliyor ama unutuluyor ve o kişi şöyle etiketleniyor,” O istemediği şeyi asla yapmaz!” Etiketlenince ne oluyor? Ben söyleyeyim: Kimse hayır dediğinde ona ısrarcı olmuyor, ikna etmeye uğraşmıyor, onun yerine ikna edilme potansiyeli yüksek olduğu bilinen birine, mesela size yöneliyor ısrarlar.

Biz neden hayır diyemiyoruz? Bunun altında ne yatıyor? Bu aslında o kadar derin bir konu ki, sadece bunun üzerine yazılmış kitaplar bile var. Aynı zamanda kişisel sınırların çizilmesi ile ilgili kitaplar da yazılmış. Aslında ikisi birbiri ile sıkı sıkıya bağlı konular. Eğer istemediğiniz bir şey size dayatılıyor ya da emrivaki sonucu onu yapmak zorunda kalıyorsanız sınırınız ihlal edilmiş oluyor. Siz buna ilk seferinde itiraz etmez, rahatsızlığınızı dile getirmezseniz sonraki seferler için geçilebilecek bir gedik açmış oluyorsunuz ve bu gedik her ihlalde biraz daha büyüyor, sonunda sınır filan kalmıyor. Kimse sizin yorulabileceğinizi, kırılacağınızı, incineceğinizi, zorlanacağınızı düşünmüyor, çünkü siz şikâyet etmediniz.

Neden böyle yaptınız? Çünkü kırmak istemediniz, üzmek istemediniz, ama siz kırıldınız, siz üzüldünüz. Üstelik üzerinize vazife olmayan bir işi üstlendiğiniz için kimse size teşekkür bile etmedi. Hatta en küçük şikâyetinizde “Yapmasaydı, mecbur değildi” bile dediler, değil mi?

İnkâr etmeye hiç gerek yok, çoğumuz yaşıyoruz bunları. Baby Boomerlar, sonraki Sessiz Kuşak ve sonra biz X kuşağı aynı davranışı gösterdik, çünkü öyle öğretildi, öyle gördük. Neyse ki bizlerin yetiştirdiği Y ve Z kuşakları bu davranışı yansıtmıyor, neyi isteyip neyi istemediğini açık ve net bir şekilde söylüyorlar, arkalarına bakmıyorlar. Sanırım onlardan bu konuda ders almaya ihtiyacımız var.

Bizlere fedakârlığın bir erdem olduğu öğretildi. Her zaman ailemiz için, arkadaşlarımız için, vatanımız için, halkımız için, işimiz için fedakârlık yapmamız gerektiği okutulan kitaplarla, izlediğimiz Yeşilçam filimleri ile pompalandı. Bunun her zaman ödüllendirildiği gösterildi. Kimse bize bu yüce erdemin aleyhimize kullanılabileceğini öğretmedi. Kimse “gereksiz iyilik yapma, vazifen olur” demedi. Biz üzerimize ağır gelmeye başlayan bu yükü onlar da yüklenmesinler diye çocuklarımıza biraz daha bireysel düşünmeyi öğrettik. “benim dediğimi yap, yaptığımı yapma dedik” Ama onların dünyaya, hayata bakış açısı zaten bizimkinden çok farklı.

Aslında unutmamamız gereken tek bir gerçek var; başta ailemiz olmak üzere çevremize, ülkemize, dünyaya faydalı olmak için öncelikle ruhen ve bedenen sağlıklı olmaya ihtiyacımız var. Bunun için de gereksiz yere yük almamak, sorumluluğu paylaşmak, ihtiyacımız olduğu yerde yardım istemek, gurura kapılmadan “ ben bunu yapamam” diyebilmek ,”yapmak istemiyorum” ya da “bunu ben yapmak zorunda değilim” demekten utanmamak çok önemli. Bırakın biraz da kırılıversinler, biraz da üzülsünler.  Bugüne kadar hep siz kırıldınız, siz üzüldünüz. Ama kimse görmedi değil mi? Çünkü şikâyet etmediniz.

Artık Hayır deyin. Korkmayın, alışırlar. Bir iki gün hakkınızda konuşsalar, bir iki surat assalar ne olur? Bunu kaldıramam üzülürüm diyorsanız aynı şekilde devam edin. Ama inanın ne zaman tavrınızı net olarak ortaya koyarsanız o zaman gerçekten saygı görmeye başlayacaksınız.

The post HAYIR DİYEBİLMEK appeared first on Horoz Medya.

Bu izlediklerim beni insanların kendini cezalandırması üzerine uzun süre düşündürdü.

Hepimiz hatalar yaparız. Bu hatalar sonucu kendimize ya da çevremize kendimize zarar verebiliriz; istemeden de olsa. Zaten önemli olan bilerek, isteyerek zarar vermemektir. Eğer bu yönde kendimizden eminsek, kendi kendimizi cezalandırmamıza da gerek kalmaz. Ama gene de bazen farkında olarak, bazen da bilmeden yaparız bunu. Bu da bizi psikolojik ve psikosomatik hastalıklara götürür.

Bunda en büyük motivasyonumuz ailemizin, sevdiklerimizin ya da başka birilerinin yaşadığı olumsuzlukların, bazen de dönüştükleri insanın bizim hatamız yüzünden olduğudur. Onlara karşı suç işlediğimizdir. Çocuğumuz bizim yüzümüzden sinirli ya da başarısız olmuştur, eşimiz bizim yaşattığımız travma yüzümüzden işinden ayrılmıştır, annemiz bizim yüzümüzden hasta olmuştur vs.

Aslında o kadar da güçlü olmadığımızı bir görebilsek… Kimsenin kimseyi şekillendiremeyeceği gibi kimsenin tek başına büyük olaylara sebep olamayacağını anlayabilsek…

Hata insana mahsustur. Hata yapa yapa öğreniriz, büyürüz, gelişiriz, olgunlaşırız. Hayat yolunda düşe kalka ilerleriz. Önemli olan hatalarımızdan ders çıkarmak, bir daha aynı hataya düşmemektir. Bunun için çabalamaktır. Ve tabii bu tecrübemizi paylaşmak, başkalarının da aynı hatayı yapmasına engel olmaya çalışmaktır.

Kendimizi cezalandırmak kimseye yarar sağlamayacağı gibi yaptığımız hatayı da telafi etmez. Ne verdiği hasarı tamir eder ne de kaybettirdiklerini geri getirir. Bu nedenle kendimize acı çektirmek yerine yaptığımız şeyi olgunlukla kabul edip ve tabii ki sorumluluğunu üstlenerek ileriye bakmak, yapabiliyorsak telafi etmek hem kendimiz hem de çevremiz için çok daha faydalıdır.

Herkes yaşadığı olaylardan farklı şekillerde etkilenir. Dolayısıyla biz maddi ya da bir zarar vermiş olabiliriz ama tek bu zararla insanların bazı şekilleri almasına, yaşamlarındaki tercihleri bazı yönlerde yapmasına, bazı yolları seçmesine sebep olamayız. Etkimiz olmaz demiyorum. Ama tek başına değil.

Önemli olan kendimizle barışık olmak, yanlışıyla, doğrusuyla kendimizi sevmek, kabul etmektir. Kendini sevmeyen insan kimseyi sevemez, mutlu da olamaz.

Hata yapmanın suç olmadığını, yapılması gerekenin ceza vermek değil ders çıkarmak ve sorumluluk almak olduğunu ve hataların doğruyu öğrenmek için bir fırsat olduğunu unutmazsak çok daha mutlu oluruz.    

The post KENDİNİ CEZALANDIRMAK appeared first on Horoz Medya.

“ÇOCUKLA TÜM SORULARIN KONUŞULMASI GEREKİR”

Arzu Hamurcu, çocukla kafasındaki bütün soruların konuşulması gerektiğini söyleyerek, “Bir çocuğa ve bir çocuğun yapabileceğine, düşüncesine göre düşünülmeli. Çünkü bir çocuk anne ve babasından ayrılacağını düşündüğü için okula gitmek bile istemeyebilir. Orada güvenli bir ortam kurup kuramayacağını bilip bilmediği için gitmek istemeyebilir. Kimlerle ve nelerle karşılaşacağını bilmediği için gitmek istemeyebilir. Aynı şekilde orada bir ihtiyacı olduğunda kime söyleyeceğini bilmediği için gitmek istemeyebilir. O yüzden çocukla bunun okul açılmadan önce tamamen konuşulması gerekir. Tüm sorularına cevap verilmeli. Unutulmamalıdır ki bunları cevaplandıracak olan kişiler okuldaki kişilerden ziyade ebeveynlerdir. Çünkü çocuk bu soruları okuldaki insanlara güvenmeden soramayacak ama ebeveynlerine her türlü sorabilir. O yüzden çocuğun sorularını sorabileceği alan açıp onu dinleyerek tüm merakını ve ilgisini okula yönlendirerek aklındaki bütün sorular cevaplanmalı. Öncesinden gidilip okul gezilebilir, etrafında dolaşılabilir. Orada neler yapılabileceğini, gününün nasıl geçeceğini, hangi saatte girip çıkacağı belirtilmeli. Çocuğu sınırlandırarak bu plan uygulandığında çocuğun okula uyum sağlaması, okulda ne yapacağını bilmesi ölçüsünde doğru orantılıdır” ifadelerini kullandı.

“SAĞLIKLI İLETİŞİM HEM OKULA HEM EVE UYUMU İYİLEŞTİRİR”

Çocukla kurulan sağlıklı iletişimin hem okula hem de eve uyum sürecini iyileştireceğini söyleyen Hamurcu, sözlerine şu şekilde devam etti; “Son olarak eklemeliyiz ki çocuğun sınırlandırıldığı ölçüde hayal dünyasını ifade edebildiğimiz ölçüde ayaklarını biraz daha yere basabildiği ölçüde uyum sağlama sürecinde de etkileri görülebilecek. Diyelim ki okul açıldı ve okul açılma sürecinde şunlara dikkat edilmeli. Gününün nasıl geçtiği sorulmamalı. Bunu özellikle altına basarak söylüyorum çünkü biz hep şunu düşünüyoruz, “Çocuğuma ben günün nasıl geçtiğini soruyorum. O da iyi işte” deyip cevap veriyor. Ebeveynlerden en çok duyduğumuz şikayet bu. Her gün aynı soruyu sorarak nasıl farklı cevap beklenir? Çocuğa günün nasıl geçtiği değil, resim dersinde ne çizdiği sorulabilir mesela. Hem kendisiyle daha çok ilgilenildiğini hissedecek hem de o gün söylenen şeyin akılda tutulduğunu hissedecek ve kendisiyle beraber sohbet edilmek istendiğini fark edecek. Resim dersinde ne çizdiğini büyük bir şevkle anlatacak. O yüzden detaylandırarak sorulduğunda çocukla aradaki iletişimin de ne kadar güçlendiği görülebilecek. Bu süreçte özellikle sınıf öğretmeniyle çok sık iletişimde olunmasını tavsiye ediyorum. Hem çocuk için orada haber alınabilecek bir insan olduğundan güvenli hissedecek hem de orada unutulmadığını düşünecek ve aynı zamanda haberdar olunabilecek çocuktan. Çocukla küçük zamanlar bile olsa sağlıklı bir şekilde iletişim kurulduğunda çocuğun hem okula hem de eve uyum sürecinin ne kadar iyileştiği görülebilir.” İHA

The post ÇOCUKLARDA UYUMUN İLACI “SAĞLIKLI İLETİŞİM” appeared first on Horoz Medya.

Öğretim üyesiyim 30 yıldır bu işi yapıyorum. Denizliliyim eğitim hayatıma Denizli’de başladım Konya’da devam ettim, Antep’te de öğretim üyeliği yaptım. Sonrasında da memleketime dönmeye karar verdim. Burada psikiyatri hastanesinin kuruluşunda görev aldım. Şimdi ise muayenemde hizmet vermeye çalışıyorum. İlgi alanım özellikle Psikofarmakoloji, travma, biyolojik psikiyatri. Psikiyatrik bozuklukların genetiği üzerine yoğunlaştım. Özellikle dikkat eksikliği, hiperaktivite bozukluğu, tedaviye dirençli şizofreni, bipolar bozukluk, depresyon alanlarında daha çok çalıştım diye bilirim.

Sosyal, toplumsal olaylara farklı bir gözle de bakmaya çalışıyorum. Alışıla gelmişin dışında, bir politikacının bir siyasetçinin gözüyle değil vatandaş gözüyle değil. Biraz da sosyolojik bir bakış açısıyla toplumsal ve siyasal olayların psikolojik yönleriyle, sosyal psikolojik yönleriyle ilgileniyorum. Son dönemde yaşanan olaylara da birçok insandan farklı değerlendiriyorum.  Sıra dışı diyebilirim. Tamamen doğru diyemem ama bana göre doğru. Sıra dışı olan şeyler daha çok dikkatimi çekiyor çünkü sıradan ve ortalama olan hiçbir şey bir toplumu, medeniyeti ya da insanı geliştirmiyor onlar akıntıya tabi. Herkes gibi düşünmek kolaycılık oluyor sıra dışı düşünmek, farklı düşünmek farklı düşündüğünü ifade edebilmek, farklı düşününce alacağın tepkileri göğüsleye bilmek belki kendin olmanın bir ölçüsü. Ben insanların ortalama şeyler yapmak için dünyaya geldiğini düşünmüyorum.

FARKLI TEPKİ VEREBİLİRLER

-Röportajda toplumsal olana değineceğiz ama öncelikle size şunu sormak istiyorum, insanlar ibadetten adalete her şeyi sorguluyorlar oradaki insanların şuan psikolojisi nasıl, ne hissediyorlar?

Tabi evre evre depremin ilk anı, ilk 24 saati, ilk üç günü, bir hafta, ilk bir ay, ilk üç ay, 3 yıl… Her dönemde farklı farklı davrana bilirler. İlk anda depremin şokuyla genellikle ne yaptığını bilememe, olayları anlayamama, karayamama… İlk anda belki hayatta kalmanın sevinci, yakınlarını kaybetmenin hüznü gibi duygular içerisinde olabilirler. Kişiden kişiye farklılıklar gösterebilirler. Bir kısmı ilk anda beklenenin çok ötesinde iyimser olabilir sanıldığının aksine. Bir kısmı ortalamanın çok altında kötümser olabilir belki olayı ilk defa yaşadı. Yaş grubuna da bağlı 40-50 yaş tepkileri farklılıklar gösterebilir. Bir grup hızlıca toparlanır eski haline geleceğini umar, gereğinden fala iyimser olabilir. Kendini unutup diğer insanlara yardım etmeyi umabilir.

Bir grup sadece kendini düşünüp kendi geleceği ile ilgili kaygılar güdebilir. Bir kısmı yardım eden tarafı seçer bir kısmı yardım edilen tarafa geçebilir. Yardım etmeyi seçen kişilikler travmadan daha az etkilendiklerini söyleyebiliriz en azından ilk anda. Ama orada gördükleri çok daha sonra post dramatik stres bozukluğu olarak dönebilir. Ama yardım almayı seçenler, yardım bekleyenler daha çok post dramatik stres bozukluğu yaşarlar. Çözümü kendilerinden değil dışardan beklerler. Ailesinden toplumdan, devletten, tanrıdan beklerler. Bu grubun genel anlamda travmayı atlatması daha zor.

Yani iki tarafta ruhsal sorun yaşayabilir ama başkalarına yardım etmeye çalışanların daha az etkilene bileceğini söylüyorsunuz.

Çünkü yardım etmenin hazzıyla, kendi olumlu tarafını beslediği için daha sağlıklı atlatabilir ama diğer taraf hiç yardım etmediği için olumlu hiçbir taraf görmemeye, olumsuza yönelmeye meyillidir. Yardım ederken olumlu tablolar birinci kısmı daha motive edebilir. Kendinin yaşadığı travmayı bir nebze de olsa unutturabilir. Kendi yasını erteleye bilir. Olayların sıcaklığı geçtikten sonra kendi travmasını kendi yasını tutmaya başlayabilir.  Her halükarda yaşar ama diğer grup kadar şiddetli değil.

-Peki, bu yas süreci ne kadar?

Ortalama 2 ay.  Burada toplumun tamamın etkilendi bir durum söz konusu. Depremi yaşamamış insanlar bile görerek etkileniyorlar. Depremden dolayı herkesin morali bozuk, ağlamaklı. Yani deprem hiçbir akrabasını etkilememiş ama televizyonu açıyor deprem. Oradaki kötü şeyleri görüyorlar özelikle kadınlar, ev hanımları, emekliler sürekli o yayınlanın etkisi altındalar onlar daha şiddetli yaşıyorlar.

“İNSAN OLARAK YAPMASI GEREKENLERİ YAPMALARINI TAVSİYE EDERİM”

-Peki, onlara ne önerirsiniz?

  Yapabilecekleri her yardımı yapabilirler ama o yayınları sürekli izlemelerini tavsiye etmem. İnsan olarak yapması gerekenleri yapmalarını tavsiye ederim. Çoğunu rahatlatır, tedavi edicidir. Ellerinde bir imkan var ve o imkanlara ihtiyacı olan insanlar var. Onlara elindekini maksimum miktarda vermesinin kendi ruh sağlığına faydası olduğunu düşünüyorum. Hatta kendini zorlayacak kadar. Hatta kendi elindekini verecek kadar bu kendi ruh sağlıkları için de çok etkili.  Verdiği halde sabah akşam o yayınları izlemesi yararlı değildir hatta zararlıdır diyebilirim.

“O YAYINLAR SÜREKLİ İZLENMESİN”

-Yani izlenilen şeyin bir etki doğurması lazım.

İlk başta izledi, harekete geçti, elinden gelenin fazlasını yaptıysa o yayınları sürekli izlemesin.

TELKİN KİŞİYE GÖRE YAPILMALI

-Denizli’ye de geldiler. Biz de depremzede olabiliriz ya da yakını olabiliriz bu insanlarla karşılaştığımızda telkin ederken nasıl bir yol izlemeliyiz. Sosyal medyada görmüştüm. Depremzede bir ‘kadına bebeğin belki ileride günahkâr olacaktı o yüzden yanına aldı Allah’ gibi yanlış telkinde bulunmuşlar.

Depremzedeler kendi travmalarıyla buraya geldiler ve Denizli’de deprem bölgesi diyerek telaşlanıyorlar. Depreme gece yakalandıkları için geceleri uyuyamıyorlar.  Küçük bir sallantıda muazzam tepkiler veriyorlar.  Burada telkin yaparken kişiye göre yapılması lazım. Terzi dikimi olması lazım. Konfeksiyon dikim olmaz. O cümle başka bir zaman söylense belki faydalı olabilir. Travmasını atlatmıştır, üzüntüsünü yaşamıştır. Bu tür bir telkin ileride günah işleyecekti değil de o kişinin inancına uygun bir telkin yararlı olabilir. İnşallah iyi yere gidersen arkadaş olarak oda orda yanında olacak denebilir.  İkincisi bir insan depremde şöyle diyebilir, tanrı bunu bana günahlarımın bir kefareti olarak verdi diye bilir. Bütün inanç sistemleri bu tür doğal afetler sonucu kendini muhasebeye çekmeyi telkin eder, kötü bir şey de değil ama bunu başkasının adına yapamazsınız. ‘Senin günahlarında dolayı bu geldi’ iyi de bunu söylersem ben söylerim. Sen söyleyemezsin sen söylediğinde travmatize etmiş olursun. İnsanları tanrıya yaklaştırmaya çalışırken uzaklaştırır. Zaten adam çoluğunu çocuğunu kaybetmiş, sakat kalmış, kaybı çok olmuş bu senin günahlarından dolayı oldu diyerek ikinci bir travma yaratıyorsun. 

 “KENDİMİZİ GERÇEKLEŞTİRME ADINA ADIM ATMIŞ OLURUZ”

-Hasan Bey ihtiyaç hiyerarşisinin en altında temel ihtiyaçların giderilmesi var…

Mesela depremde de böyle oldu. Hemen psikolojik yardım yapılmaya çalışıldı oradaki insanların temel ihtiyaçlarının giderilmesi lazım. Barınma, güvenlik, yiyecek, ısınma gibi ihtiyaçlar karşılandıktan sonra insanlara psikolojik yardım konuşulur. İlk anda temel ihtiyaçların giderilmesi lazım sonrasında psikolojik yardımı konuşabiliriz.

-İhtiyaç hiyerarşinin en tepesinde kendini gerçekleştirme var. Toplum olarak da temel ihtiyaçlarımız giderilmediği sürece kendini gerçekleştirme mümkün olmuyor. Siz ne düşünüyorsunuz?

Kendisi için değil de bir başkası için, depremi yaşayanlar için yardım da buluna biliyorsak. Kendimizi gerçekleştirme adına adım atmış oluruz. Kendimizi zora sokacak kadar bir yardımı kast ediyorum. Ciddi ve cebimizi zora sokacak miktarlarda yardım ettiğimizde kendimizi gerçekleştirmek adına bir şeyler yapmış oluruz. Aslında yardım yapan yardımı kendine yapar. Yardımın asıl faydası yardımı yapanadır yapılana değil. İnsanlık görevin, bunu yaptığında o adamın sadece temel ihtiyacını karşılıyorsun. Sen ise kendini gerçekleştirme adına mesafe kat ediyorsun sana faydası senin yardımından daha fazla. Kendim için ailem için değil de bir başkası için yaptığım yardım insani noktada beni daha üst noktalara taşıyor kendini gerçekleştirme hatta kendini aşma konusunda bir yerlere götürüyor yapacağın yardım. Ve bundan dolayı yardım yaptığımız insanlardan minnet beklemek yerine onlara teşekkür etmeliyiz bize bu fırsatı verdikleri için.  Hatta tanrıya teşekkür etmeliyiz, o insanlara teşekkür etmeliyiz yardımımızı kabul ettikleri için.  Bu sadece deprem için değil diğer yardımlar için de. Bizim kültürümüzde var bu. En ihtiyacımız olmayan şeyi de sorarsanız kibir, ayrıştırma, bölme, hiddet siyasetin kullandığı dil yani birleştirici değil ayrıştırıcı. Sahiplenici ve bütünleştirici değil aşağılayan. Bu ortadan nasıl siyasi olarak istifade edebilirim düşüncesi bizi millet olmaktan ayıracak.

OKULLAR DERHAL AÇILMALI

-Sosyalleşmenin bu dönemde önemli olduğunu düşüyor musunuz? Mesela okulların kapatılması doğru bir karar mıydı sosyalleşme bağlamında?

Kesinlikle yanlış. Okullar hemen açılmalı, çocuklar normal hayatlarına dönemliler. Bu hatadan hemen dönmeliler. Tatil beldelerin de yığınla otel var otellerin parası ödenmeli orada konaklamaları sağlanmalı. Öğrenci yurtları zaten ailenin kalmasına uygun değil ki. Hatta eğitimi bile uzatmak lazım o felaketin içine çocuklar gitmesin diye o ortamda tekrar tekrar travmatize olmasınlar diye. Anaokulu, kreş de dahil çocuklar hemen okul hayatının içine çekilmeli, o travma kronikleşir. Kesinlikle o yanlıştan dönülmelidir.

GÜN DOĞDUKÇA UMUT VARDIR

-Bizzat depremden etkilenen tanıdıklarım var ve her şeyden umutsuzlar.

Güneş doğduğu sürece umut vardır. Her gün riskleriyle ve fırsatlarıyla yeniden yaratılır. Her gün insana yeni bir hediyedir. Her zorlukta kendini gerçekleştirmek üzere bir fırsattır. Kurban edebiyatına girmemek lazım.  Hayata edilgen olarak değil etken olarak bakmak lazım.

Travmada anlatırken söylediğimiz gibi hep yardım edilmesi gerekenmiş gibi davrananlar travmaya daha çok maruz kalıyorlar ve bununla baş etmeye çalışıyor ya da ruhsal, fiziksel hastalık çekiyorlar. Kurban edebiyatına hazır olanların, umutsuz olanların karanlığa küfretmektense mum yakması lazım.  Herkes bir mum yakarsa aydınlık olur.

-Dünyayı değiştirecektim günü kurtarsam kâfi diyenler bile var…

Dünyayı değiştirmek çok büyük bir iddiadır önce kendimi değiştireceğim denmeli. Sonra çevremi etkiyeceğim mümkünse onları değiştirebileceğim. İnsanların 3 alanı vardır kontrol alanı, etki alanı, ilgi alanı. İnsan belki mümkünse kendini kontrol edebilir. Etki alanı kendi ve çevresidir. Başarır başaramaz bilemem ama ilgi alanı tüm dünyadır. Tüm dünyayı değiştireceğim diyorsa ilgi alanını kontrol alanı zannediyordur başaramaman mukadderdir.  Ancak senin elinde olan kontrol alanıdır buna eşin ve çocukların bile dahil değildir. Depremde bile mahallenin depremiyle değil önce kendini kurtarıp sonra komşunu sonra bir başkasını kurtarmak gerekiyor. Dürüst olmaya da fedakâr olmaya da kendinden başlayacaksın.

Aslıhan Kılıçelli

The post Prof. Dr. Hasan Herken depremin psikolojisini anlattı appeared first on Horoz Medya.

The post BİN KİŞİDEN OLUŞAN AFETZEDE DENİZLİ’DE                 appeared first on Horoz Medya.

SICAKLIKLARDAKİ ARTIŞ UYKU BOZUKLUKLARINA NEDEN OLABİLİR

Sıcak havaların neden olduğu problemlerin başında da uyku problemlerinin geldiğini söyleyen Tuğçe Denizgil Evre, yetersiz uykunun, bitkin ve yorgun hissetme ile tahammülsüzlüğü de beraberinde getirdiğini söyledi. “Yaz aylarında yaşanan önemli psikiyatrik yakınmalardan biri de uykusuzluktur” diyen Tuğçe Denizgil Evre şöyle devam etti; “Uykusuzluk, bipolar hastalığının, aşırı neşeli, hareketli seyreden manik dönemini tetikleyebilir. Ayrıca uykusuzluk gün içerisinde huzursuzluk, sinirlilik, tahammül edememe ve gerginliğe de yol açabiliyor. Bu da gerek duygusal, gerek sosyal, gerekse profesyonel ilişkilerde yıpranma ya da bozulmaya neden olabilir.”

SICAKLIKLARIN ETKİLERİNDEN KORUNMAK İÇİN ÖNERİLER

Tuğçe Denizgil Evre, yaz mevsiminde sıvı tüketiminin yeterince olmadığı zamanlarda aşırı terleme nedeniyle vücut elektrolit dengesinin bozulabileceğini, halsizlik, yorgunluk, iştah kaybı, isteksizlik hissi yanında çabuk öfkelenme gibi davranışların artabileceğini söyledi. Tuğçe Denizgil Evre, “Yaşanabilecek olumsuz etkileri en aza indirgemek amacıyla yaz aylarında sıvı tüketimine daha çok dikkat edilmesi gerekiyor. Sıcak havalarda tercih edilecek rahat kıyafetler, vücudu daha konforlu hissettirip, stresi azaltabilir. Hissedilen sıcağın etkilerini azaltmak ve uyum sağlamak öncelikli hedefimiz olmalıdır. Sürekli negatif otomatik düşüncelere odaklanmak, yaşanılan stresi artırdığından, kişiler için temel amaç stresi kontrol etmek olmalıdır. Ayrıca akşam saatlerinde keyif alınabilecek zamanlar oluşturmalı, gün içinde sıcaklardan dolayı yapılamayan aktiviteleri gerçekleştirerek rahatlamalısınız” önerilerinde bulundu.

HABER MERKEZİ

The post SICAK HAVALAR PSİKOLOJİNİZİ BOZABİLİR appeared first on Horoz Medya.

The post MIZMIZ HASTALAR appeared first on Horoz Medya.