Eve gelmişiz, arabayı park ediyoruz. Ben arka koltuğa bıraktıklarımı toparlarken garaj kapısını kapatmakta olan eşim “ Bak, misafirimiz var” diyor. Dönüp bakıyorum ve parmaklıkların arasından içeri uzanmış kapkara bir kafa görüyorum. İri kara gözler bana bakıyor. Gözlerimin ta içine. Kocaman, simsiyah ama göğsü ve karnı bembeyaz bir köpek bu.

Adını Rintintin koyduk hemen. Red Kit’in köpeği gibi ince uzun ve biraz da akıllı salak gibiydi çünkü. Bir ara sahiplenelim dedik, bahçeye aldık. Bütün gece ağladı, çözün beni diye. Çözdük, gene ağladı, özgür yaşamak istiyorum dedi. Bıraktık biz de. Ama hep bize ve bütün mahalleye sadıktı. Gelip geçenlerle şirinlik yapar, kötü olduğunu hissettiğine dişlerini gösterip hırlayarak kaçardı. Bir gün ekipler götürüp kısırlaştırdılar, aşılarını yaptılar, küpesini takıp saldılar sokağımıza. Bizim mahallede hayvanları öldürmezdi belediye.

Rintintin yıllarca mahallemizde bizlerle yaşadı, kimseye zarar vermedi. Birkaç yıl sonra bir komşu aldı bu sefer bahçesine, yaşlanmıştı artık, itiraz etmedi. Biz Rintintin demeye devam ettik, onlar Arap dediler, iki adını da benimsedi; hangisini duysa koştu kuyruğunu sallayarak. 

Bizi hiç unutmadı Rintintin Arap.  Yürüyüşe çıktığında bizi her gördüğünde yanımıza geldi, kafacığını bacaklarımıza sürttü, okşadık, sevdik, ıslak burnuyla öptü bizi. Tüyleri beyazladı sonra, dede olmuştu artık. Katarakt oldu gözleri, kanser oldu sonra ilaçlar, tedaviler, ameliyatlar… Olmadı, çok acı çekiyordu, vedalaştık; uyutuldu sonra. Ötenazi buna denir. Kimse katliamı yumuşatmaya kalkmasın, neyin ne olduğunu biliyoruz.

Koşu yolu dâhil bizim mahallede kısırlaştırılmamış ve aşısız bir tek kedi, bir tek köpek yoktur. Hepsi küpelidir bu arada. Belediye memnun, hayvancıklar memnun, mahalle sakinleri memnun. Eminizdir bir zarar gelmeyeceğinden kimseye, güveniriz onlara, severiz mahallece. Yavru bulursa kazara kenara atılmış( evdeki kedi, köpeğini doğurtup yavrularını sokağa atanlar çok çünkü) mahalleli götürür kısırlaştırır, aşılatır, bakar, büyütür ama evinde, ama bahçesinde. Daha kimseye saldıran, ısıran, korkutan olmadı. Kimse başıboş köpeklerden şikâyet etmedi. Kalp atışının değişiminden anlar köpekler kimin korktuğunu. Hırsızı da, uğursuzu da kötü niyetliyi de bilir onlar. Kendilerine zarar vermek isteyeni de anlarlar. Onlara saldırırlar eğer çaresiz kalırlarsa. Çok çok korkarsanız elinize bir değnek alın, yanaşmazlar. Olmadı mı? Yere eğilin, taş alıp fırlatıyor gibi yapın, kaçarlar. 

Ailece çok severiz hayvanları. Onlar da ister evcil olsun, ister sokak hayvanı; bizi severler; anlarlar, hissederler çünkü sevildiklerini. Onlara hiçbir yardımda bulunmasak da, bir parça kuru ekmek vermesek de yanlarından geçip gitsek de onları okşayan gözlerimizden anlarlar sevildiklerini, kalbimizin değişen ritminden bilirler, hissederler, kafanızdan geçen düşünceleri okur onlar. Belli mahalleleri, sınırları vardır onların. Biz o sınırdan çıkana kadar yanımız sıra yürürler, korurlar kendilerince. Sonra da yeni sınırlar içindeki arkadaşlarına emanet edip dönerler geriye.

Rintintin de yanıltmadı bizi. Duman da, Tomruk da, Altın da. Bunların hepsi evimizden mahallemizden geçmiş, hayatımıza dokunmuş sokak köpekleriydi. Çaputumuz vardı bir de. Bir dostumuzun oğlu. Sevimli mi sevimli bir Terier. Sevgilisi vardı Paspas.  Gördüğü yerde kucağıma atlardı.  Görmeden bile bilirdi yakınında olduğumuzu, zıplayıp havlamaya başlardı kapı açılana kadar. Hamile olduğumu anladığım gün, daha uzaktan dedim ki ”Çaputcuğum, kucağıma gelme, üzerime atlama. Bak burada bebek var”  Karşıma oturup gözlerime baktı, kuyruğunu sallaya sallaya. Doğuma kadar da kucağıma atlamadı. Çocuklarımızla oyunlar oynar, Bremen Mızıkacıları gibi üst üste pozlar verirlerdi. Bebeğime de hiç zarar vermedi, elinde büyüttü hatta abilik yaptı ona da.

Rintintin’i tanımayanlar, Red Kit izlemeyenler, Teksas Tommiks okumayanlar, masalla, şiirle büyümeyenler, karikatüre, resme, müziğe günah diyenler, kitaplara düşman olan, okumayı gereksiz bulanlar anlamazlar bunlardan. Doğayı, hayvanları, çiçeği, ağacı sevmeyi öğrenemezler. Bakmayın, insanı da sevmez onlar da dilim varmadı söylemeye. Pragmatiktir onlar. Faydaya, daha doğrusu paraya çevrilmiyorsa bir şey, gereksizdir, değersizdir; yok edilebilir Anlamayı değil, sevmemeyi, dışlamayı, yadsımayı tercih ederler korktuklarını. Güçlerinin yettiğini yok etmeye çalışır, kendilerini üstün hissederler bunu yapabildiklerinde.

Şimdi Rintintin Araplar olmayacak mı mahallemizde, esnafın dükkânı önünde uyuyan, gölgesinde serinleyip kışın serdiği battaniyenin üzerinde ısınan köpekler olmayacak mı? Köşe başlarında kaplara bırakılan mamaları, su dolu yoğurt kovalarını göremeyecek miyiz? Bunları görüp içimiz sevgiyle, minnetle dolup taşmayacak mı? Yalnız olmadığımızı görüp sevinemeyecek miyiz?  Bir köpeğin gözümüze bakıp kafasını bize uzatarak sevgi dilenmesini göremeyecek miyiz; yüreğimiz kabaramayacak mı artık?

Sokakların sahibi onlar. Biz değiliz. Mahallelerin simgesi, koruyucusu, maskotu onlar.  Onlar hiç olmayacak da sadece asık suratlar mı olacak artık o sokaklarda. Göz göze geldiğinde bir günaydın demeye bile zahmet etmeyen insanlar mı göreceğiz hep, sevgi dolu köpekler yerine. Oyun oynayıp çocuklaşacağımız arkadaşlarımızı elimizden alacak mısınız gerçekten? Gerçekten yapacak mısınız? Onarı yok edecek kadar kötü olacak mısınız? Bizlere bu kötülüğü yapacak mısınız? Gerçekten mi?

Siz onların yaratıcısı, dünyanın sahibi misiniz de ölmelerine karar veriyorsunuz? Oysa Allah’ın bize emaneti onlar. Gülmek, eğlenmek değil, cana zarar vermek, korunmasız, dilsiz, masum canları katletmek, kendini savunamayan acizlere idam fermanı günah olan. 

Yazlık sitemizde yılların Çoban Köpeği Paşa var. Sitenin simgesi, herkesin sevgilisi. Üç de kız kardeş vardı Kuyruksuz 1, Kuyruksuz 2, Kuyruksuz 3. Onlar öldüler, Paşa yalnız kaldı. Hazinemizdir o. Evde yalnız mı kaldınız, gelir, kapınızın önüne uzanır boylu boyunca, evin diğer sakinleri gelene kadar kıpırdamaz, bekler, korur sizi. Her evden ya bir parça kuru ekmek almıştır, ya biraz su, ya da yemek artığı, o kadar. Sabaha kadar dolaşır sokaklarda, evleri korur.

Her kapının önünde bir su, bir yemek kabı vardır bizim sitede, bilir misiniz? Artan yemekler kedi köpeğin hakkıdır çünkü bizim sitede. Gücü olanlar mama da bulundurur evinde, arabasında hatta çantasında, cebinde bile. Pet şişede su alıp elimizle içiririz çarşıda pazarda gördüğümüz hayvanlara. Ne kuduz olduk, ne parazit kaptık. Hikâye hepsi.

Paşa’yı alacak mısınız bizden? Kuyruksuzları, Garipleri, Arapları? Paşa’yı verecek mi size bizim sitenin gençleri? Öyle bakacaklar mı sanıyorsunuz o yakalanıp götürülürken, seyirci mi kalacak site sakinleri? Alacak mısınız Paşayı? Alacak mısınız Rintintinleri, gerçekten yapacak mısınız? Gerçekten mi? Kıyacak mısınız onlara? Gerçekten? Emin misiniz?

The post YAPACAK MISINIZ appeared first on Horoz Medya.

Bu tanımda dikkat çekilmesi gereken en önemli şey ötenazinin hastalık nedeniyle hayatın dayanılmaz hale gelmesi nedeniyle yapılması. Devam edelim:

Ötenazinin uygulanma işlemi en başta bir terapi ve detaylı araştırmayla başlamaktadır. Hasta olmuş olan kişinin ölümü kendisinin istediğini söyleyerek beyan etmesi gerekmektedir. Aynı zamanda ötenazi uygulanmasını isteyen hastalar ötenazi ve ölümün istemeyi sadece kendileri söylediklerinde gerçekleşebilmektedir. Bunun tersi bir şekilde kişinin yakınları bu duruma karışamamaktadır.

Demek ki sadece kişinin ya da hayvanın kendi isteği ile ötenazi yapılabilir; kendisinden başka hiç kimse bu kararı veremez. Kendisinden başka kimsenin beyanı kabul edilmez. Ayrıca bu kararın verilebilmesi için bütün tıbbi tedavi yollarının kapalı olması gerekir. Ötenazi işleminin iki çeşidi bulunmaktadır. Pasif ötenazide hasta olan kişiye uygulanacak olan tedavinin kişiye yardımcı olmadığı durumda, hastanın hayatını uzatacak olan tedavi işlemleri durdurulur. Hastaya sadece hastalığın semptomlarına yönelik olarak tedavi verilir. Kişinin hastalığına karşı bir şey yapmayarak sadece acısını dindirerek ölümünün gelmesi beklenir. Herhangi bir sağlık personeli ya da doktor ölüm sürecine dahil değildir.

 Aktif ötenazide ise bir sağlık çalışanının kişinin ölüm sürecine doğrudan şekilde katıldığı anlamına gelmektedir. Uzman bir doktorun gerekli prosedürlerin yerine getirilmesinin ardından kişi için belirlenen enjeksiyon uygulamasını gerçekleştirerek kişinin ölüm sürecine girmesidir. Aktif ötenazinin yasal olduğu ülkeler ise Hollanda, ABD’ye bağlı Washington, Oregon ve Montana’dır.Aktif ötenazi ülkemizde yasaktır.,

Köpekler karşımıza çıkıp “ abi, ben sokaklarda sefil olmaktan bıktım. Zaten çaresiz hastalığım da var. Acılara dayanamıyorum. Benim hayatıma son verin “ demediğine göre yapılması istenen işlem ötenazi değildir. Ortada bir hastalık yok, çekilen acı yok. Sadece o masum ve muhtaç canların sokakta dolaşmasından rahatsız olan insanlar var. Korkuları çok iyi anlıyorum, parçalanan çocukları biliyorum, bu nedenle başıboş köpek istenmemesini anlayabiliyorum ama çözüm savunmasız canları katletmek olamaz, olmamalı.

Biz “insanlar” bu dünyayı diğer bütün canlılarla PAYLAŞIYORUZ. Biz dünyanın HÂKİMİ değil, paydaşıyız. Başka bir canlının ölümüne biz karar veremeyiz. “İnsan” kelimesinin anlamını bozmadan, insan olmanın gerekliliklerini yerine getirerek yaşamalıyız bu dünyada.

Kısırlaştırılan hayvanların agresyonu azalır, saldırmaz, siz ona taş atmaz, sopa vurmaz, tekmelemezseniz ısırmaz. Çaresizdir. Çöp karıştıramaz, avlanamaz, su bulamaz. Bir parça kuru ekmeğe muhtaçtır. Sadıktır. Bir kap artık yemek verseniz minnettar olur, sizi bir daha unutmaz, gördüğü yerde korur, kurtarır.

Hiç gözlerine baktınız mı köpeklerin? İçinize işler bakışları. Gözünüzün içine içine bakarlar.  Bakmamışsınız ki, öldürmek istiyorsunuz onları.

Hiç burunlarıyla sürtünerek “sev beni” dediler mi size? Demiş olsalardı öldüremezdiniz.

Hiçbir köpekle dost oldunuz mu? Olmuş olsanız kıyamazdınız. Belli kokunuzu hafızasına almamış hiçbir köpek. Evinizin kapısından çıktığınızda kuyruğunu sallayarak koşmamış yanınıza, otobüsünüz gelene kadar yanınızda beklememiş. Size şaklabanlıklar yapmamış, verdiğiniz ekmeği havada kapmamış.

Belli ki hiç köpek arkadaşınız olmamış sizin.

Köpekten arkadaş mı olur? Olur. Hem de pek çok insan arkadaştan daha iyi olur. İhanet etmez size asla. Unutmaz. Zarar vermez arkadaşına. Canı pahasına korur üstelik. Göçükten bile çıkarır sahibini. Kendinden önce öldüyse mezarının başında bekler kendi de ölene kadar.

Siz şimdi bu canları öldürecek misiniz? Gerçekten, kıyacak mısınız onlara? Onları sevmek yerine katledeceksiniz öyle mi? Çok mu güzel olacak o zaman sokaklar, çok güvenli mi olacak? Ne zamana kadar? Biri çıkıp kediler tırmalıyor diye bağırana kadar mı? O zaman da onlara mı gelecek sıra? Sonra başka canlılara, çiçeklere, ağaçlara? Dünyada kalan tek canlı türü biz olana kadar sürecek mi bu?

Hiç de abartılı bir senaryo değil bu. En uzun yolculuklar bir küçük adımla başlar.

Gerçekten, kıyacak mısınız? İçiniz acımayacak, gözleriniz yanmayacak, yanaklarınız ıslanmayacak öyle mi? Başınızı yastığa koyduğunuzda o kara gözler acıyla bakmayacak mı size? Sabaha kadar dönüp durmayacak mısınız yatağınızda? Pişman olmayacak mısınız?

Ne diyeceksiniz çocuklarınıza? Nasıl bakacaksınız yüzlerine daha dün sokakta oynadığı köpeği öldürdüğünüzü duyduğunda?

Ve nasıl ödeyeceksiniz vebali?

Yapmayın… Yapmayın.

The post ÖTENAZİ Mİ? appeared first on Horoz Medya.

Bir dünya hayal ediyorum. Yeşilin yok olmadığı, ormanların yakılmadığı, Hayvanların yok edilmediği. İnsanların birbirine ve tüm canlılara, doğaya saygılı olduğu, hiç bir şeye zarar vermediği bir dünya. Yerlere çöp atılmayan, parklarında çekirdek kabukları olmayan, ağaçlara zarar verilmeyen, çiçekleri ezilmeyen.

Bir dünya hayal ediyorum çocuk işçi çalıştırılmayan, geçim derdine üç kuruşluk işlerde inşaatlardan düşülerek, madenlerde sıkışarak ölünmeyen, depremde çökecek çürük binalar yapılmayan, sahtekarlık olmayan.

Herkesin kurallara uyduğu bir dünya hayal ediyorum. Trafik magandalarının olmadığı, kazaların yaşanmadığı  yurtların yanmadığı

nükleer santrallerin olmadığı bir dünya.

Bir dünya hayal ediyorum iklimin bozulmadığı, akarsuların, göllerin

kuramadığı, buzulların erimediği,göçmen kuşların yuvasız kalmadığı bir dünya.

Kimsenin ümitsizliğe kapılmadığı, yarınlara güvendiği, çocuklarımıza gururla bırakabileceğimiz umut dolu bir dünya.

Bir dünya hayal ediyorum çocuk gelinlerin

olmadığı, kadının sayıldığı, her türlü baskının yasak olduğu bir dünya.

Zenginin yardım ettiği değil, PAYLAŞTIĞI, fakirliğin olmadığı, insanın insanca yaşadığı bir dünya. Mutluluk dolu bir dünya hayal ediyorum.

Ve tabii sınırların ve SINIFLARIN olmadığı, herkesin eşit olduğu bir dünya.

Herkesin severek çalıştığı,doğayı koruduğu, çocukların ezilmediği bir dünya.

Hayvanlara zarar veren, saatlerce işkence edenlerin serbestçe dolaşamadığı. Kadının şiddet görmediği bir dünya. Şiddetin hiç olmadığı bir dünya istiyorum.

Savaşların olmadığı, kimsenin gücünü ve

aklını kötüye kullanmadığı, zorbalık yapmadığı, bencillik nedir bilinmeyen bir dünya.

İnsanoğlunun mahvetmediği bir dünya hayal ediyorum.

The post HAYAL appeared first on Horoz Medya.

Her canlının yaşama hakkı olduğunu kabul etmek, insana özgü bir değerdir. Canlıların yaşama hakkını ihlal etmek, insana yakışmayan bir tutumdur. İnsanın sahip olduğu bilinçli düşünme yetisi, ona etik ve ahlaki sorumluluklar yükler. Bu sorumluluklar, canlı yaşamına saygı göstermeyi içermektedir. Canlılar, birbirleriyle karmaşık ilişkiler içinde bulunan birer parçası oldukları ekosistemlerde yaşamlarını sürdürürler. Her canlının bir işlevi vardır ve bu işlevler ekosistemin sağlıklı bir şekilde işlemesini sağlar. Bir canlının yaşamına zarar vermek veya yok etmek, ekosistemdeki dengeyi bozabilir ve diğer canlıları da etkiler.

İnsanın doğal kaynakları sahiplenme ve kullanma hakkı olduğu gibi, bu kaynakları sürdürülebilir bir şekilde yönetme sorumluluğu da vardır. Canlı yaşamına saygı göstermek, doğal kaynakları korumak, sürdürülebilirlik ilkesine uygun bir şekilde kullanmak anlamına gelir. Canlıların yaşamlarını sürdürebilmeleri için gerekli olan kaynakları korumak, gelecek nesillere daha yaşanabilir bir dünya bırakabilmek adına önemlidir.

İnsanların çevresindeki canlıların yaşamlarını anlamaları ve farkındalık düzeylerini artırmaları önemlidir. Canlıların nasıl yaşadıklarını, ihtiyaçlarını ve zorluklarını anlamak, saygı göstermekte önemli bir adımdır.

Hayvanların özellikle sokakta yaşayanlara yardım etmek, onlara barınak ve besin sağlamak gibi uygulamalar, canlı yaşamına saygı göstermenin bir parçasıdır. Hayvanları korumak için yönetmeliklere uygun olarak hareket etmek ve gerektiğinde yetkililere bildirimde bulunmak da önemlidir.

Toplumsal düzeyde insanları bilgilendirmek ve farkındalık oluşturmak amacıyla eğitim ve farkındalık projeleri düzenlenmelidir. Okullarda, toplum merkezlerinde veya sosyal medya üzerinde bilinçlendirme faaliyetleri gerçekleştirilmelidir.

İnsanların canlı yaşamına saygı göstermesi, hem insani değerlerimiz doğrultusunda hem de doğanın sürdürülebilirliği için son derece önemlidir. Kendi çıkarlarımızı öncelikli kılmak yerine, diğer canlıların yaşama hakkına ve doğal dengeye saygı göstermeliyiz. Bu, sağlıklı bir çevre, sürdürülebilirlik ve daha yaşanabilir bir dünya için atacağımız önemli bir adımdır. Hayvanları, özellikle sokaklarda yaşayan canlıları korumak için çaba sarf etmek, bu saygıyı somut bir şekilde göstermenin bir yolu olacaktır. Hayvanları koruma konusu, toplumun hassas ve önemli bir konusudur. Özellikle sokakta yaşayan hayvanların korunması, insanlık ve merhamet duygusuyla hareket etme gerekliliğiyle ön plana çıkar. Bu noktada, hayvanların sokakta yaşamak zorunda kalmasına sebep olan faktörler üzerinde durulmalı ve çözüm odaklı adımlar atılmalıdır. Hayvanların sokakta yaşamasına sebep olan nedenleri analiz etmek ve bunlarla başa çıkmak için çözümler üretmek gerekmektedir. Sokak hayvanlarının sayısının artmasının başlıca sebepleri arasında bırakılmış veya terk edilmiş hayvanlar, başıboş üreme, sahipsiz yavruların doğması, aile içindeki sorunlar gibi faktörler bulunmaktadır. Bu nedenler üzerinde çalışarak, hayvanların sokaklarda yaşamalarını önleyecek politikalar geliştirilmelidir. Sokakta yaşayan hayvanlara yönelik koruma ve bakım hizmetlerinin iyileştirilmesi önemlidir. Sokak hayvanlarına düzenli olarak yiyecek, su ve sağlık hizmetleri sunulması, barınakların ve rehabilitasyon merkezlerinin sayısının artırılması, veteriner hekimlerin aktif bir şekilde sokak hayvanlarına yönelik çalışmalar yapması gibi adımlar atılabilir. Gönüllü ve hayvan sever insanlarla işbirliği yaparak, sokak hayvanlarının beslenme, tedavi ve sterilizasyon gibi ihtiyaçlarının karşılanmasına destek olunmalıdır. Toplumun bilinçlendirilmesi ve eğitimi önemlidir. Hayvan hakları konusunda farkındalığın artırılması, sokak hayvanlarının yaşadığı zorluklara dikkat çekilmesi, hayvanlara karşı şiddetin önlenmesi amacıyla kampanyalar düzenlenmeli ve eğitimler verilmelidir. Özellikle çocuklara ve gençlere hayvan sevgisi, saygısı ve sorumluluk duygusunu aşılamak, gelecek nesillerin daha duyarlı olmalarını sağlayacaktır.

Sonuç olarak, sokakta yaşayan hayvanları korumak, bir toplum olarak sorumluluğumuzdur. Bu konuda atacağımız adımlar, hayvanların daha iyi bir yaşam sürmelerine katkı sağlayacaktır. Hayvan haklarına saygılı olmak, onların yaşam alanlarını korumak ve ihtiyaçlarını karşılamak, insanlık değerlerine uygun bir davranıştır. Birlikte çalışarak, sokak hayvanlarına daha iyi bir gelecek sunabiliriz.

The post İNSAN, TÜM CANLI YAŞAMINA SAYGI GÖSTERMELİDİR appeared first on Horoz Medya.