-Hey baksana bak gökkuşağı rengârenk bak bak

-Anne gördün mü?

-Tatlım gökyüzüne bakar mısın?

O sabah öyle güzel bir güneş vardı ki. Göz kamaştırıcı, kıpır kıpır eden yürekleri. Yudum yudum içesin gelir bütün sabahı. Güzel bir kahvaltı edilecekti birazdan. Biraz peynir, biraz zeytin, salkımı üstünde domates, kokusu mahallenin öbür ucundan alınan salatalık. Demlendi mi çay kokar buram buram dayanamazsın. Evet, şimdi hazır, bahçede yapılacak güzel kahvaltı. Küçük belikli, yanakları çilli küçük cimcime elinde nar gibi kızarmış ekmeklerle göründü. Minik paşa on aylıktı daha. Hep kardeşi olsun istemişlerdi Naz’ın. Güle oynaya yapılan kahvaltının ardından işe koyulma vakti gelmişti. İş yolunda karşılaştığı Ahmet ile Süleyman her zaman ki gibi köşeden çıkıvermişlerdi karşısına. Yol onlarla geçtiği zaman nasıl geçerdi hiç anlamazdı. Yaşadığı sıkıntı evden işe varma yolunda sıfırlanır, ama işe başlama anında tavan yapardı yeniden. Ahmet karısıyla kavga etmiş. Ama sonunda karısının istediği buzdolabı önümüzdeki ay alınmak üzere kavga sonlandırılmıştı. Süleyman ise kayınbiraderine kızmış. Bunun üzerine karısı gelince senin ailen benim ailem kavgası gece ancak iki gibi bitmişti. Onların bunları anlatışları ise inanılmaz gırgır ve şamata idi. Neredeyse yarım saattir yürümekte idiler. Gürültüler, işyerine geldiklerini gösteriyordu. Nedense sanki buralarda güneş bile bir soluktu sanki. Rüzgar daha bir korkak esiyor, çiçek varsa bile kokmaya çekiniyordu. Biraz sonra on kişilik asansörlerle, yerin metrelerce altına inip ekmek paralarını kazanacaklardı. Yıllar önce babası, dedesi gibi. O zamanlar kendinin bu işi yapmayacağını hep düşünmüş, ama alnına yazılı bir kader gibi bundan bir türlü kaçamamıştı. Esnaflık bütün birikmişlerini götürmüş, biraz da mecbur kalmıştı evini geçindirebilmek için. Babasını ve dayısını bir grizu patlamasında kaybettiğinden beri kimseye hissettirmediği bir korkuyla metrelerce aşağı iner. Bir süre kalp atışlarından sonra normale dönerdi. Bunu hiçbir doktora söylememekte, aksi takdirde işinden olacağını düşünmekte idi. Amacı bir ev parası biriktirdikten sonra birinin yanında maaşlı olarak çalışmaktı.

Asansörde çıt bile çıkmıyordu. Yıllanmış asansörün kendi sesi zaten o kadar iğrençti ki her seferinde konuşmuş olmayı dilerlerdi. Ama bu ayin bozulursa sanki uğursuz bir şeyler olacakmış gibi kimsenin her seferinde hiç sesi çıkmazdı. Aşağı vardıklarında hemen işe koyulmazlardı.

Önce biraz aşağıya psikolojik olarak alışmanın verdiği zamanı kullanırlar. Bunu yaparken kimse

birbirine bakmaz, çıplaklarmış gibi hareket ederler, bu alışma devresi bir tür kıyafet giyim seremonisine döner, herkes giyinince işe koyulunurdu. O gün yeni bir damar üzerinde çalışmaya başlayacaklardı. Bu yüzden biraz daha zordu işleri. Koyuldular kan ter içinde çalışmaya. Sıcak buralarda anlamını yitiriyordu. Burası cehennemden bir köşe idi sanki. Alev alev her yer yanıyor, ama alevler saklanıyordu. Yüzlerindeki lav hissi onları esmerleştiriyor tenleri karaya çalıyordu. Bir darbe bir darbe daha kazmalar çalışıyor. Aklına kızını ve oğlunu getirdi. Onları düşündüğü zaman, zaman daha çabuk geçiyor, çalıştığını anlamıyordu bile. Tam da geçen gün oynadıkları saklambaç aklına gelmişti ki büyük bir gürültü koptu. Kulaklarını sağır edercesine çıkan gürültü ardından gelen toz bulutu yüzünden göz gözü görmüyordu. Herkes bağrışıyordu. Bir grizu patlaması olduğunu ve diri diri metrelerce yerin altına gömüldüklerini anlamakta gecikmediler.

Nefes almak bile bir süre sonra imkansız hale gelecekti biliyorlardı. Defalarca tekrarlanmış bir filmi seyretmek gibiydi. Bu sefer filmin figüranı değil baş artistleri idiler. Bu senaryo kafalarında defalarca canlanmış, böyle bir durumda kaldıklarında daha acısız ölmek için türlü türlü seçenekler türetmişlerdi. Birden üç arkadaşın da aklına geçen sabah gördükleri gökkuşağı gelmişti. Rengarenk, hem de iki tane.

-Hey baksana gökkuşağı çıkmış. Ne kadar güzel ne kadar renkli hayat gibi, nefes almak gibi.  Ölen madencilerin anısını paylaşmak için, yıllar önce yazdığım bir öykü sonu hiç

Değişmeyen…

İnsan olmanın en kötü yanı, tecrübelerimizin çoğunu yaşayarak öğrenmesini alışkanlık haline getirmiş olmamız, en ağır bedeli ödeyerek öğrendiğimiz çoğu şeyi, bizden sonraki nesillere aktaramayacak oluşumuz. Çünkü gençler, bizlerin zamanında uygulamadıkları hayatın, kendilerinden uygulanmasını istememize isyan ediyor. Doğru bir yol ise, yıllardır niye bu yoldan gidilmediğini sorguluyorlar. Ve çoğu bu işin içinden çıkamıyor. Yine deneme-sınama yolu ile öğrenmeye karar veriyorlar. Karanlıkta kalmadan aydınlığın değerini bilenlere…

The post GÖKKUŞAĞI appeared first on Horoz Medya.

Benal Akman,”Özgürlüğün Kıyısından Küçük bir Not” adlı eserinde bunu sorguluyor,okuyucuyu özgürlüğün kıyılarında gezdiriyor. Kitap öyküler, denemeler ve yazarın gazete yazıları olmak üzere üç bölümden oluşuyor.

  Okuyanı sürükleyen, kimi zaman dans dünyasında, kimi zaman insanın içsel aleminde gezdiren kitabın kapak tasarımı da oldukça başarılı. Fırtınalı bir deniz,bulutlu, gri bir gökyüzü ve uçuşan sayfalarca yazı. Bu kapak asılnda ne kadar özgür olamadığının farkında olan bir insanın içindeki kasveti son derece güzel yansıtmış.

Benal Akman çok yönlü  kişiliğe sahip, yaratıcı bir yazar. İzmirin yerel gazetesinde köşe yazarlığı yapmış, makale, deneme ve eleştiriler,  sanat derneklerine bağlı olarak tiyartro oyunu bir film senaryosu yazmış. Ajansalara bağlı olarak metin yazarı olarak da çalışmışve kısa filmler yazmış.2015 yılında yazdığı flamenko dans tiyatrosu sergilendikten sonra dans çalışmalarına yönelmiş. 2017 yılında itibarn dans eğitmenliği yapmaya başlamış. Hazırladığı dans kareografileri ile yazıyı birleştirip müzikal seanryolar yazmış ve bunlar sahnelenmiş. Müzikal sahne performansları öğrencileri ve bazı sahne sanatçıları ile birlikte devam ediyor.

Öykülerini kurgusal anlatımıyla farklı alemlerde gezdirirken denemelerinde farkındalık yaratmayı amaçlayan kitabı elimden bırakmadan okudum.  

NİLÜFER BEKÇİ

The post NİLÜFER BEKÇİ appeared first on Horoz Medya.